Przełęcz Prehyba

Biała Skała (903 m n.p.m.) – szczyt w południowo-zachodniej części Beskidu Niskiego. Leży w tzw. Hańczowskich Górach Rusztowych, w jednym z grzbietów (prętów owego "rusztu"), który od Cigelki przez Długi Dział (słow. Dlhy diel), Ostry Wierch, Białą Skałę i Wnyki ciągnie się w kierunku północno-zachodnim aż po Kamienny Wierch i Czereszenne. Szczyt Białej Skały, stanowiący nieznaczne spiętrzenie owego grzbietu, znajduje się mniej więcej w połowie drogi pomiędzy szczytem Ostrego Wierchu na południowym wschodzie i przełęczą Prehyba (Perehyba; ok. 820 m n.p.m.) na północnym zachodzie. Stoki południowo-zachodnie, opadające ku źródłowym ciekom Białej Dunajcowej, są strome, krótkie i zupełnie nierozczłonkowane. Stoki północno-wschodnie, opadające ku źródłowym potokom Ropki – są równie strome, lecz znacznie dłuższe i mocniej rozczłonkowane. Cały grzbiet jest porośnięty lasem (fragmentaryczne widoki jedynie z nielicznych miejsc).

Przełęcz Lipka (ok. 685 m n.p.m.) – przełęcz w południowo-zachodniej części Beskidu Niskiego, w tzw. Górach Hańczowskich. Leży pomiędzy masywami Siwejki (785 m n.p.m.) na północnym wschodzie a Kamiennego Wierchu (776 m n.p.m., ściślej - jego wschodniego grzbietu, zwanego Zieloną Lipką) na południowym zachodzie. Stanowi przejście z dolinki Polczynego Potoku (dopływ Ropki) na południowym wschodzie do doliny Czertyżnianki na północnym zachodzie. Przez przełęcz nie prowadzi żaden znakowany pieszy szlak turystyczny, wiedzie przez nią natomiast wiejska droga, łącząca wieś Ropki z terenem nieistniejącej wsi Czertyżne.

Ropki (rusiń. Piпкы, dodatkowa nazwa w j. łemkow. Рiпкы, trb. Ripky) – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Najwyższy szczyt w pobliżu Ropek to Lackowa (997 m n.p.m.). W Ropkach od 1999 istnieje Buddyjski Ośrodek Medytacyjny, Buddyjskiego Związku Diamentowej Drogi Linii Karma Kagyu.

Ostry Wierch (938 m n.p.m.) – drugi co do wysokości szczyt w polskiej części Beskidu Niskiego. Leży w tzw. Hańczowskich Górach Rusztowych, w jednym z grzbietów (prętów owego "rusztu"), który od Cigelki przez Długi Dział (słow. Dlhy diel), Ostry Wierch, Białą Skałę i Wnyki ciągnie się w kierunku północno-zachodnim aż po Kamienny Wierch i Czereszenne. Szczyt Ostrego Wierchu znajduje się ok. 200 m na północ od granicy państwowej (zielono znakowany szlak turystyczny go omija). Władysław Krygowski pisał o nim: "Ostry Wierch, którego nazwa pochodzi od dość licznych głazów sterczących gdzieniegdzie z bujnej zieleni, wart jest poznania ze względu na swój dziki charakter". Południowo-zachodnie i południowe stoki góry, opadające ku źródliskom Białej Dunajcowej po stronie polskiej oraz Oľchovca po stronie słowackiej są strome i bardzo słabo rozczłonkowane. Stoki północno-wschodnie, opadające ku źródliskom Ropki i Ripki (potok w Hucie Wysowskiej), są również strome, lecz znacznie bardziej pocięte parowami i dolinkami cieków wodnych. Cały grzbiet porośnięty jest lasem, fragmentaryczne widoki jedynie z nielicznych miejsc. Z północno-wschodnich stoków Ostrego Wierchu na wysokości ok. 800 m n.p.m. wystaje wychodnia skalna, u stóp której znajdowała się nieistniejąca już jaskinia – Zbójecka Piwnica. Z Ostrym Wierchem wiąże się opowiadana dawniej przez mieszkańców Huty Wysowskiej historia o samobójcy: "Powiesił się pewnego razu syn właściciela huty szkła. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem pochowano go nie na cmentarzu, lecz w miejscu gdzie granice Bielicznej i Huty Wysowskiej zbiegały się z granicą węgierską, czyli właśnie na Ostrym Wierchu. Wkrótce nieboszczyk zaczął pokazywać się kobietom zbierającym w lesie grzyby. Mieszkańcy wsi złożyli się po dwie korony i sprowadzili z Tatr bacę - czarodzieja. Dopiero jego magiczne praktyki sprawiły, że zmarły przestał prześladować żywych". Piesze szlaki turystyczne: Ropki – Biała Skała (903 m n.p.m.) – Ostry Wierch (938 m n.p.m.) – znaki zielone (patrz niżej); Mochnaczka Niżna – Lackowa (997 m n.p.m.) – Ostry Wierch (938 m n.p.m.) – Wysowa – Kozie Żebro (847 m n.p.m.) (Szlak im. Wincentego Pola).

Siwejka (też: Szwejka; 785 m n.p.m.) – szczyt w zachodniej części Beskidu Niskiego, w tzw. Górach Hańczowskich.

Zbójecka Piwnica – nieistniejąca już jaskinia w południowo-zachodniej części Beskidu Niskiego. Znajdowała się w tzw. Górach Hańczowskich, w północno-wschodnich zboczach Ostrego Wierchu, ponad źródliskami Ropki. Otwór wejściowy do jaskini znajdował się na wysokości ok. 800 m n.p.m. u podnóży wychodni skalnej o długości ok. 20 m i wysokości do 4 m. Nazwa jaskini wiąże się z miejscowymi legendami o zbójnikach, którzy mieli w niej przechowywać swe skarby. Później – podobno jeszcze w latach międzywojennych – mieli z niej korzystać przemytnicy. Jaskinia musiała być dość sporych rozmiarów, skoro "Dziadek Mamrosz z Ropek opowiadał, że jeszcze po II wojnie światowej ukrywał tu krowy przed wojskiem". Krótko potem rozsadzili ją podobno materiałem wybuchowym żołnierze WOP, by ograniczyć możliwości ukrycia się postronnych osób w pobliżu linii granicy państwowej. Obecnie u podnóży wspomnianej wychodni znajdziemy jedynie niewielkie zagłębienie, zawalone kamiennym, nieco już zarastającym rumowiskiem, w którym pomimo prób nie udało się odkopać wejścia do jaskini. Dojść można do niego w ok. 10–15 minut za śladami nikłej ścieżki od żółto znakowanego szlaku turystycznego, spod szczytu Ostrego Wierchu.

Koci Zamek (671 m n.p.m.) – zalesione wzniesienie w zachodniej części pasma górskiego Beskidu Niskiego, należące do Gór Hańczowskich. Nazwą tą oznaczono mało wydatne wypłaszczenie grzbietu górskiego, odchodzącego od głównego wododziału karpackiego nieco na wschód od szczytu Ostrego Wierchu i opadającego w kierunku północno-wschodnim ku dolinie Ropki. Punkt ten znajduje się ok. 750 m od linii grzbietu wspomnianego wododziału i biegnącej nim granicy polsko-słowackiej oraz ok. 3 km (w linii prostej) na zachód od centrum Wysowej.

Przełęcz Hutniańska (645 m n.p.m.) – przełęcz w grupie Gór Hańczowskich, w zachodniej części Beskidu Niskiego. Znajduje się pomiędzy masywem Ostrego Wierchu (938 m n.p.m.) na południowym zachodzie a masywem Bzianego (740 m n.p.m.) na północnym wschodzie. Siodło przełęczy pokrywają łąki i pastwiska, dziś już częściowo zarastające. Przełęcz Hutniańska stanowiła od dawna lokalne połączenie między Ropkami na północy a Hutą Wysowską i Wysową na południowym wschodzie. Stąd też, od Huty Wysowskiej, pochodzi jej nazwa. Przez przełęcz pomiędzy tymi wsiami biegnie do dziś polna droga, którą wiedzie przywołany niżej znakowany szlak turystyczny..

Czertyżne (j. łemkowski Чертіжне) – opuszczona wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Leżała w południowo-zachodniej części Beskidu Niskiego, w odosobnionej dolince potoku Czertyżnianka, dopływu Białej Dunajcowej. Wieś biskupstwa krakowskiego w powiecie sądeckim w województwie krakowskim w końcu XVI wieku. Czertyżne było jedną z najpóźniej lokowanych wsi w regionie. Założone zostało w 1584 na wschodnim krańcu terenów ówczesnego ”państwa muszyńskiego” biskupów krakowskich. Zasadźcami byli Iwan Michniewicz i Maksym Tokajski. Mieszkańcy należeli do parafii greckokatolickiej w Banicy. Nazwa wsi pochodzi od ruskiego słowa czerteż, oznaczającego wyrąb, a także miejsce pozostałe po wycięciu i wykarczowaniu (wypaleniu) lasu. W 1791 wybudowano cerkiew unicką pw. św. Michała Archanioła. W 1952 została rozebrana. W latach międzywojennych ta niewielka wieś łemkowska (ok. 25 gospodarstw) wyróżniała się w okolicy względną zamożnością – podobno dzięki temu, że mikroklimat w osłoniętej od wiatrów i nasłonecznionej dolince sprzyjał uprawom. Stanowiła gminę jednostkową, zniesiona 1 sierpnia 1934 i włączono do zbiorowej gminy Nawojowa. 15 września 1934 Czertyżne połączono z Banicą w jedną gromadę (sołectwo) w gminie Śnietnica. Po II wojnie światowej mieszkańcy wyjechali na Ukrainę lub zostali deportowani na tzw. Ziemie Odzyskane. Odludna wioska nie została ponownie zasiedlona. Pozostał po niej stary, otoczony świerkami cmentarz u zbiegu potoków oraz krzyż, wyznaczający ok. 200 m dalej miejsce po cerkwi.

Huta Wysowska – przysiółek wsi Wysowa-Zdrój w Polsce, położony w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należał do województwa nowosądeckiego. Przysiółek położony jest w Beskidzie Niskim na północny zachód od Wysowej. Na terenie wsi znajdowała się studencka baza namiotowa SKPB Rzeszów, jednak w roku 2006 została zlikwidowana. Szlaki piesze Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – Ropki – Huta Wysowska – Wysowa – Przełęcz Regetowska (646 m n.p.m.)

Stawisza (łemkow. Ставиша) – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Wieś biskupstwa krakowskiego w powiecie sądeckim w województwie krakowskim w końcu XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.

Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – szczyt w zachodniej części Beskidu Niskiego. Położony jest w odległości ok. 1 km na NW wzdłuż grzbietu od bezimiennego szczytu o wysokości 777 m n.p.m. i wybitności 187 m nad przełęczą Pomiarki. Piesze szlaki turystyczne: Flasza – Homola (712 m n.p.m.) – Bordiów Wierch (755 m n.p.m.) – Ropki – Huta Wysowska