Ratusz w Bieczu

Rynek w Bieczu – rynek miejski położony w centrum Biecza. Jest to miejsce o wyjątkowym znaczeniu historycznym, kulturowym i społecznym. Cały układ przestrzenno-urbanistyczny miasta pochodzi z okresu średniowiecza. Ma on kształt wydłużonej elipsy wynikający z naturalnego ukształtowania wzgórza. Pośrodku wytyczono regularny prostokątny rynek, z którego wybiegają cztery ulice. W centrum rynku znajduje się ratusz z wieżą ratuszową wysoką na 53 m, w którym znajduje się Urząd Miasta i Gminy Biecz. Na rynku znajduje się także kapliczka św. Floriana w północno-wschodnim rogu rynku. Wokół placu znajdują się liczne kamienice. Domy miały niegdyś podcienia, które jednak do dzisiejszych czasów się nie zachowały. Najczęściej są one dwupiętrowe, na parterze znajdują się sklepy, a na piętrze prywatne mieszkania. W kamienicy nr 20 na południu rynku znajduje się biblioteka, w której dawnej mieściła się synagoga. W kamienicy nr 2 znajdującej się w południowo-zachodniej części rynku mieści się Dom zbója Becza. Na rynku, prócz wielu sklepów znajduje się także Bank Spółdzielczy, apteka, 2 kwiaciarnie, restauracja „Ogród”, 2 przystanki autobusowe oraz biblioteka.

Synagoga w Bieczu – synagoga znajdująca się w Bieczu, przy rynku pod numerem 20.

Dom zbója Becza w Bieczu – kamienica narożna w południowo-zachodniej części Rynku w Bieczu. Nazwa nawiązuje do miejscowej legendy i w żaden sposób nie świadczy o związkach kamienicy z jej bohaterem.

Ulica Grodzka w Bieczu – jedna z najstarszych ulic Biecza, biegnąca od Rynku do ul. Kazimierza Wielkiego. Nazwa tej ulicy wywodzi się od nazwy budynku leżącego przy tej ulicy, Grodu starościńskiego. Prócz grodu starościńskiego, przy tej ulicy znajdują się 2 sklepy (w tym księgarnia), 18 budynków prywatnych i budynek Zespołu Szkół nr 1 w Bieczu.

Muzeum Ziemi Bieckiej w Bieczu to samorządowa instytucja kultury zlokalizowana w obiektach zabytkowych, w obrębie starówki Biecza. W roku 1953 z inicjatywy historyków i miłośników Biecza, działających w ramach struktur PTTK powstało Muzeum Regionalne w Bieczu. W gronie organizatorów muzeum byli: magister Marian Chrostowski, profesor gimnazjalny Julian Ruwiński, emerytowany major WP Władysław Tryszczyło, magister Irena Bereś, pełniąca przez jakiś czas funkcję kierowniczą w Muzeum i doktor Tadeusz Ślawski – dyrektor tej placówki w latach 1953–1991. Początkowo muzeum mieściło się w zabytkowej kamienicy z 1519 i obejmowało trzy działy: historyczny, przyrodniczy i etnograficzny. W roku 1961 po likwidacji oddziału PTTK w Bieczu, muzeum zostało upaństwowione. Przeprowadzono reorganizację placówki i ekspozycje ściśle związano z historią miasta i regionu. W roku 1978 na cele muzealne przekazano po konserwacji Dom Barianów-Rokickich, tzw. Dom z Basztą. Urządzono nowe ekspozycje z dziedziny aptekarstwa, które nawiązują do pierwotnego przeznaczenia kamienicy. W roku 1990 muzeum powiększyło bazę lokalową o Basztę Kowalską. Obecnie muzeum dysponuje pięcioma obiektami zabytkowymi, a w czterech z nich urządzone są ekspozycje muzealne. Są to: Kromerówka, Dom Barianów-Rokickich, Baszta Radziecka i Baszta Kowalska. W roku 2003, w 50. rocznicę powstania Muzeum, dokonano zmiany nazwy na Muzeum Ziemi Bieckiej. Dyrektorem Muzeum od roku 1991 do kwietnia 2021 roku była Marta Bartuś, obecnie funkcję tę pełni dr Paweł Kocańda.

Parafia Bożego Ciała w Bieczu – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Bieczu, znajdująca się w diecezji rzeszowskiej w dekanacie bieckim.

Budynek grodu starościńskiego w Bieczu (także: budynek wójtowski, zamek starościński, gród starościński) – budynek wzniesiony na początku XVI w. pierwotnie jako siedziba wójta Biecza. W 1641 zamieniony na zamek stanowiący siedzibę starosty oraz sądu grodzkiego. W latach 1667–1676 urzędował w nim jeden z głównych twórców barokowych w Polsce, Wacław Potocki. Po 1783 budynek popadł w ruinę. Nazwa gród starościński mocą żywej tradycji przetrwała jednak do dziś.

Szpital Świętego Ducha – szpital działający od 1399 roku w Bieczu, najstarszy zachowany szpital w Polsce.

Barbakan w Bieczu – gotycka w założeniu budowla, istniejąca niegdyś na południowo-zachodnim obrzeżu Starego Miasta w Bieczu, na przedpolu Bramy Górnej, tuż przy wylocie dzisiejszej ulicy Węgierskiej do ulicy Grunwaldzkiej. Obecnie w postaci trwałej ruiny – zachowane jedynie fundamenty i przyziemie.

Kościół Świętego Ducha – kościół katolicki, który znajdował się w Bieczu w pobliżu szpitala Świętego Ducha. Wielokrotnie niszczony i odbudowywany, ostatecznie rozebrany w XVIII wieku.

Cmentarz wojenny nr 106 – Biecz – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej w Bieczu, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W III okręgu gorlickim takich miejsc pochówku jest 54.

Biecz – miasto w południowo-wschodniej Polsce, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Biecz. Leży nad rzeką Ropą, na jednym ze wzgórz Pogórza Karpackiego. Ze względu na bogatą historię często jest nazywane „perłą Podkarpacia” lub „małym Krakowem”. Bywa także określany jako „polskie Carcassonne”, dzięki zachowanym fragmentom średniowiecznych murów miejskich i zabudowy. Według danych GUS z 1 stycznia 2024 r. miasto miało 4313 mieszkańców. Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. Miasto królewskie starostwa bieckiego w powiecie bieckim województwa krakowskiego w końcu XVI wieku. Biecz uzyskał prawo składu w 1616 roku. Do połowy XVI wieku było jednym z największych w Polsce. Przeżyło rozkwit w XIV i XV wieku dzięki posiadaniu statusu miasta królewskiego; od XVII w. zaczęło podupadać. Współcześnie jest niewielkim turystycznym miasteczkiem o malowniczym położeniu z licznymi zabytkami. W Bieczu działają zakłady przemysłu metalowego i drzewnego. Ma stację kolejową. Honorowym Patronem Miasta i Gminy Biecz jest od 2007 roku św. Jadwiga Andegaweńska.