Dębno (gmina Nowa Słupia)

Parafia św. Mikołaja w Dębnie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji kieleckiej, w dekanacie bodzentyński.

zapis Wojciechów – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. Wieś położona przy DW751. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.

Dworskie – część wsi Grabków w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Dworskie administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Jeziorko – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia, przy DW751. 1 maja 1943 żandarmeria niemiecka z Nowej Słupi spacyfikowała wioskę. Zamordowano 11 mężczyzn. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Na północ od wsi przepływa rzeka Pokrzywianka. Przez wieś przechodzi czerwony szlak rowerowy z Cedzyny do Nowej Słupi.

Miejskie – część wsi Grabków w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Miejskie administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Grabków – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Grabków, po jej zniesieniu w gromadzie Tarczek. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.

Komorniki – część wsi Grabków w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Komorniki administracyjnie należały do województwa kieleckiego.

Zarzecze – część wsi Łomno w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Zarzeczeć administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Bielów – część wsi Mirocice w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. W latach 1975–1998 Bielów administracyjnie należał do województwa kieleckiego. W roku 1442 w powiecie sandomierskim. Od 1819 w powiecie opatowskim. Od 1470-80 parafia Nowa Słupia (Długosz L.B. II 463, 490). Początkowo własność szlachecka, następnie konwentu świętokrzyskiego do czasów kasaty klasztoru. Nazwy lokalne wsi w dokumentach źródłowych: 1369 „Bellow”, 1390, 1444 „Below”, 1414, 1433 „Byelow”, 1437, 1439, 1440, 1441, 1442 „Byelow”, „Byelyow,” 1442, 1449 „Bielow”, 1446 „Byelowska”, 1450 „Byelyow”, „Byelyowiensem”, „Byelowiensem”, 1470-80 „Byelow”, „Byelyow”, „Wyelow”, 1495 „Vilewo”, „Vylewo” [!], 1504 „Byelyow”, „Bijelow”, 1510 „Bÿelow”, 1529, 1530, 1531 „Byelow”, 1532 „Bÿeloff”, 1540 „Byelyow”, 1553 „Bielow”, 1564-5 „Bylyow”, 1569, 1571 „Bieliow”, 1577 „Bielow”, 1578 „Biellow”, 1629 „Bielow”, 1650, 1651 „Bielow”, w Bielowie, Biełowianie, 1789 „Bilow”, 1819 „Bielów”, 1827 „Bilów”. W wieku XV także „Wilewo” (nazwa używana przez Długosza), jeszcze w XIX wieku używano zamiennie nazwy Bielów i Bilów. Ostatecznie po roku 1827 utrwaliła się obecnie brzmiąca nazwa wsi Bielów.

Zagórze – część wsi Tarczek w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Zagórze administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Krajków – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. Był wsią biskupstwa krakowskiego w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim. Miejscowość jest siedzibą parafii św. Brata Alberta Chmielowskiego. W strukturze kościoła rzymskokatolickiego parafia należy do metropolii krakowskiej, diecezji kieleckiej, dekanatu bodzentyńskiego.

Przełęcz Hucka – szerokie obniżenie, położone na terenie Łysogór w Górach Świętokrzystkich. Przełęcz znajduje się na wysokości 495 m n.p.m. pomiędzy szczytami Huckiej Góry (547 m n.p.m.) oraz Łysej Góry (594 m n.p.m.), ponad wsią Huta Szklana, na granicy Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Nazwa przełęczy pochodzi od istniejącej tu od XVI do XVIII wieku huty szkła. Obecnie na przełęczy znajduje się parking oraz pomnik "Golgota Wschodu".