Pod Lasem (Łomno)

Łomno – 7 km na SE od Bodzentyna, 6 km na N od klasztoru świętokrzyskiego Wieś w powiecie sandomierskim od 1497r., następnie 1827 w powiecie opatowskim. Parafia Świętomarz 1470–80 co odnotowuje (Długosz L.B. t.II s.463n.). Patronimiczne nazwy historyczne wsi w dokumentach źródłowych: rok 1401 „Lomno” (ale: 1441 „Lompno”, 1444 „Lomne”, 1450 „Llompno”, 1470–80 „Lompno”, 1497 „Lonino”, 1564 „Lomyn”). Od roku 1673 „Łomno”, Wykopaliska archeologiczne prowadzone na terenie Łomna potwierdzają liczne stacje dymarskie, mielerze, a także osadę datowaną na lata 170–180 naszej ery do V-VI wieku. Pierwszy zapis o przebiegu granic znany jest z XV wieku: Mikołaj z Taczowa podkomorzy sandomierski wyznacza granicę między posiadłościami klasztoru świętokrzyskiego a wsiami Łomno, Sosnówka i Skowrończyce, 1470–80 – Łomno graniczy z Bostowską Wolą (Długosz L.B. III 240).

Łomno – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim. Przez wieś przechodzi czerwony szlak rowerowy z Cedzyny do Nowej Słupi.

Zarzecze – część wsi Łomno w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Zarzeczeć administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Ściegna – część wsi Łomno w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Ściegna administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Piekło – część wsi Łomno w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Piekło administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Łomno-Majątek – część wsi Łomno w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Łomno-Majątek administracyjnie należało do województwa kieleckiego.

Rybianka część wsi Łomno położona w województwie świętokrzyskim w powiecie starachowickim w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Mirocice – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. Leży przy DW751. Były wsią benedyktynów świętokrzyskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Parcele – część wsi Łomno w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Parcele administracyjnie należały do województwa kieleckiego.

Hamrajów – część wsi Modrzewie w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 Hamrajów administracyjnie należał do województwa kieleckiego.

Cegielnia-Łyżnik – osada w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.

Bielów – część wsi Mirocice w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia. W latach 1975–1998 Bielów administracyjnie należał do województwa kieleckiego. W roku 1442 w powiecie sandomierskim. Od 1819 w powiecie opatowskim. Od 1470-80 parafia Nowa Słupia (Długosz L.B. II 463, 490). Początkowo własność szlachecka, następnie konwentu świętokrzyskiego do czasów kasaty klasztoru. Nazwy lokalne wsi w dokumentach źródłowych: 1369 „Bellow”, 1390, 1444 „Below”, 1414, 1433 „Byelow”, 1437, 1439, 1440, 1441, 1442 „Byelow”, „Byelyow,” 1442, 1449 „Bielow”, 1446 „Byelowska”, 1450 „Byelyow”, „Byelyowiensem”, „Byelowiensem”, 1470-80 „Byelow”, „Byelyow”, „Wyelow”, 1495 „Vilewo”, „Vylewo” [!], 1504 „Byelyow”, „Bijelow”, 1510 „Bÿelow”, 1529, 1530, 1531 „Byelow”, 1532 „Bÿeloff”, 1540 „Byelyow”, 1553 „Bielow”, 1564-5 „Bylyow”, 1569, 1571 „Bieliow”, 1577 „Bielow”, 1578 „Biellow”, 1629 „Bielow”, 1650, 1651 „Bielow”, w Bielowie, Biełowianie, 1789 „Bilow”, 1819 „Bielów”, 1827 „Bilów”. W wieku XV także „Wilewo” (nazwa używana przez Długosza), jeszcze w XIX wieku używano zamiennie nazwy Bielów i Bilów. Ostatecznie po roku 1827 utrwaliła się obecnie brzmiąca nazwa wsi Bielów.