Zbiorniki wody na Stokach w Łodzi

Łódź Stoki – przystanek kolejowy położony w łódzkiej dzielnicy Widzew, na osiedlu Stoki, w obrębie łódzkiej kolei obwodowej, na trasie pomiędzy Łodzią Widzewem i Zgierzem.

Stoki – osiedle w północno-wschodniej części Łodzi, na terenie Widzewa, sąsiadujące z osiedlami: Sikawa, Mileszki, Podgórze, „Lumumbowo”, Doły. Nazwa osiedla wiąże się ze specyficznymi warunkami terenowymi, które istotnie kontrastują z pozostałymi łódzkimi osiedlami. Stoki stanowią najwyższy obszar na Wzniesieniach Łódzkich, wyniesiony kilkadziesiąt metrów nad całym miastem, z największymi deniwelacjami. Za Królestwa Polskiego istniała gmina Stoki.

Ulica Czechosłowacka w Łodzi – łódzka ulica znajdująca się na terenie osiedla administracyjnego Stoki-Sikawa-Podgórze, nieurzędowego osiedla Podgórze i obszaru SIM Niciarniana na Widzewie, o długości ok. 1,6 km, licząca 76 numerów, krzyżująca się z 16 ulicami, posiadająca status drogi powiatowej.

Place Stoki – dawna wieś, od 1946 w granicach Łodzi, na obszarze dzielnicy Widzew we wschodniej części miasta. Rozpościerała się w okolicach ulicy Telefonicznej. Nazwa Place Stoki nie występuje w systemie TERYT.

Antoniew Stoki (alt. Stoki-Antoniew) – dawna wieś, od 1946 w granicach Łodzi, na obszarze dzielnicy Widzew we wschodniej części miasta. Rozpościerała się w rejonie ulicy Lawinowej, z dwoma eksklawami w okolicy ulic Telefonicznej i Olkuskiej. Nazwa Antoniew Stoki nie występuje w systemie TERYT.

Podgórze – zwyczajowo wyodrębniane, obecnie nieposiadające ugruntowania prawnego, osiedle we wschodniej części Łodzi na Widzewie. Przez lata w XX wieku wśród mieszkańców ukształtowała się niemiecko brzmiąca nazwa Grembach, nadana jeszcze przez niemieckich kolonistów, którzy zamieszkiwali do końca II wojny światowej w tej okolicy. Być może ci koloniści przybyli bezpośrednio z niemieckiej miejscowości o nazwie Grömbach lub poprzez dzisiejszą Łaznowską Wolę, przed II wojną - Grömbach. Jednak niemal wszystkie mapy z początku XXI wieku określają tereny tego osiedla już tylko polską nazwą. Zgodnie z oficjalnym podziałem administracyjnym Podgórze stanowi część osiedla administracyjnego Stoki-Sikawa-Podgórze. Natomiast inny podział miasta (stworzony w 2005 specjalnie dla potrzeb Systemu Informacji Miejskiej) zalicza Podgórze do obszaru SIM Niciarniana.

Centralny Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (CSK) – centrum medyczne Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, usytuowane pomiędzy ulicami: Pomorską, Mazowiecką i Czechosłowacką, we wschodniej części Łodzi, na obszarze osiedla Niciarniana.

Ulica Telefoniczna w Łodzi – łódzka ulica o długości 3,39 km, licząca 80 numerów, krzyżująca się z 20 ulicami, położona na terenie osiedli administracyjnych Śródmieście-Wschód i Stoki-Sikawa-Podgórze. Rozpoczyna się od alei Grzegorza Palki i kończy dość specyficznym skrzyżowaniem z ul. Giewont (z którą to krzyżuje się z dwóch kierunków – północnego i wschodniego). Przy ul. Telefonicznej znajdują się: cmentarz Doły, Spółdzielcze Zakłady Chemiczne „Mors” (zakład pracy chronionej), kilka kompleksów ogrodów działkowych, pętla tramwajowa, największa w Łodzi zajezdnia tramwajowa (o powierzchni prawie 15 ha) oraz tereny Zakładu Wodociągów i Kanalizacji. Nawierzchnię ul. Telefonicznej w większości stanowi pokrywa asfaltowa. Jednak na odcinku ok. 300 m na wschód od ul. Drwęckiej występuje trylinka, częściowo pomiędzy ul. Weselną i Sądecką – płyty betonowe (ułożone pomiędzy torami tramwajowymi) oraz kocie łby (znajdujące się pomiędzy ul. Weselną a ul. Janosika oraz na długości ponad 200 m – między ul. Pieniny a ul. Giewont). Niebezpiecznym dla ruchu drogowego jest wiadukt (gdzie ulica przebiega pod linią nr 16 łódzkiej kolei obwodowej), którego niewielka szerokość (jezdnia ma tylko ok. 4 m) nie pozwala na ruch dwukierunkowy.

Telefoniczna bądź też ET-1 – zajezdnia tramwajowa w Łodzi funkcjonująca od 15 marca 1986 należąca do MPK-Łódź, położona przy ul. Telefonicznej 40/42. W 2011 zajezdnia obsługiwała linie tramwajowe 1, 3, 4, 7, 9, 10, 11 oraz 12 i wyjeżdżało z niej dziennie 135 pojazdów.

„Ariadna” S.A. Fabryka Nici – polska firma z siedzibą w Łodzi, zajmująca się produkcją i sprzedażą nici oraz tkanin i dzianin, jak również świadczeniem usług krawieckich.

Parafia Matki Boskiej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicka parafia w dekanacie Łódź-Stoki archidiecezji łódzkiej. Parafia usytuowana w dzielnicy Widzew, na Płaskowzgórzu Stokowskim. Świątynia i zabudowania parafialne ulokowane są na najwyższym wzniesieniu w mieście ok. 280 m n.p.m. Swoim zasięgiem obejmuje większą część osiedli Sikawa i Stoki oraz południową część osiedla Stare Moskule.

Stadion Miejski Widzewa Łódź – wielofunkcyjny stadion sportowy znajdujący się przy al. marsz. Józefa Piłsudskiego 138 w Łodzi (do 1990 ul. Armii Czerwonej 80), położony na Widzewie pomiędzy ulicami: Franciszka Smudy (od zachodu), Piłsudskiego (od południa), Sępią (od wschodu) oraz ul. Włodzimierza Smolarka i torami linii kolejowej nr 458 (od północy). W pełni zadaszony, wyposażony w sztuczne oświetlenie obiekt, zaprojektowany przez Pracownię Architektoniczną Ferdzynowie z Łodzi, powstał w latach 2015–2017 (przekazany przez wykonawcę miastu 3 lutego 2017). Jednokondygnacyjne trybuny mieszczą 18 018 osób (wszystkie miejsca siedzące). Konstrukcja spełnia wymagania 3. kategorii w klasyfikacji UEFA, z możliwością dostosowania do wyższej. Stadion jest własnością miasta Łodzi i użytkowany przez drużynę piłkarską Widzewa Łódź (na mocy umowy pomiędzy RTS Widzew a MAKiS z 7 marca 2017) oraz okazjonalnie przez rugbystów. Za zarządzanie obiektem oraz zapewnienie przychodów umożliwiających pokrycie kosztów, odpowiada oficjalny operator stadionu – Miejska Arena Kultury i Sportu (na mocy uchwały Rady Miejskiej z 16 listopada 2016). Do 2014 w tym samym miejscu funkcjonował stary stadion (wyburzony wiosną 2015, ostatni mecz 22 listopada 2014), wybudowany w latach 30. XX w. i w późniejszym okresie wielokrotnie modernizowany. Po przebudowie w latach 70. XX w. był obiektem typowo piłkarskim z trybunami usytuowanymi dość blisko płyty boiska (wcześniej boisko otaczała bieżnia lekkoatletyczna). Posiadał odkryte trybuny (poza w części zadaszoną trybuną główną) z plastikowymi krzesełkami (do lat 90. XX w. były to drewniane ławki). Trybuny z ławkami mogły pomieścić ok. 20 tys. widzów (po zmianie na krzesełka pojemność spadła do ok. 10 tys.).