place

Notting Hill Gate

Artykuły z propozycjami tłumaczeńStacje linii CentralStacje linii CircleStacje linii DistrictStacje metra w Royal Borough of Kensington and Chelsea
NottingHillGate
NottingHillGate

Notting Hill Gate – stacja metra londyńskiego, na terenie Royal Borough of Kensington and Chelsea, leżąca na trasie trzech linii: District Line, Circle Line oraz Central Line. Została oddana do użytku w 1868 roku. W roku 2009 skorzystało z niej ok. 17,365 mln pasażerów. Stanowi stację graniczną między pierwszą a drugą strefą biletową.

Fragment artykułu z Wikipedii Notting Hill Gate (Licencja: CC BY-SA 3.0, Autorzy, Obrazy).

Notting Hill Gate
Notting Hill Gate, Londyn Notting Hill (Royal Borough of Kensington and Chelsea)

Współrzędne geograficzne (GPS) Adres Pobliskie miejsca
placePokaż na mapie

Wikipedia: Notting Hill GateCzytaj dalej na Wikipedii

Współrzędne geograficzne (GPS)

Szerokość geograficzna Długość geograficzna
N 51.509 ° E -0.197 °
placePokaż na mapie

Adres

Notting Hill Gate 90
W2 4EN Londyn, Notting Hill (Royal Borough of Kensington and Chelsea)
Anglia, Wielka Brytania
mapOtwórz w Mapach Google

NottingHillGate
NottingHillGate
Podziel się doświadczeniem

Pobliskie miejsca

Katedra greckoprawosławna św. Zofii w Londynie
Katedra greckoprawosławna św. Zofii w Londynie

Katedra greckoprawosławna św. Zofii w Londynie (ang. The Greek Orthodox Cathedral of Saint Sophia) – prawosławna katedra arcybiskupstwa Tiatyry i Wielkiej Brytanii Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Wzniesienie świątyni miało związek ze wzrostem liczby Greków przebywających na stałe w stolicy Anglii. Istniejące do tej pory greckie kaplice prawosławne były zdecydowanie za małe dla wszystkich wiernych. W 1872 zawiązał się komitet budowy nowej świątyni złożony z Demetriosa Schilizzisa, Stavrosa Dilberoglu oraz Emmanuela Mavrocordatosa. Koszt inwestycji oszacowano na 50 tys. funtów, którą to sumę całkowicie pokryła grecka społeczność Londynu. Projekt w stylu bizantyjskim przygotował John Oldrid Scott, zaś prace budowlane zostały rozpoczęte w 1877 i trwały dwa lata. Gotową katedrę poświęcił 5 lutego 1882 Antoni (Hariatis), arcybiskup Korfu. Obiekt został wzniesiony z cegły, nakryty pojedynczą kopułą. Wnętrze jest bogato zdobione mozaikami oraz ozdobami z marmuru. Od 1922 sobór w Londynie jest katedrą Arcybiskupstwa Thyatyry i Wielkiej Brytanii. Budynek został uszkodzony w czasie II wojny światowej, jednak poddano go następnie pieczołowitej rekonstrukcji. Od 2006 przy katedrze działa muzeum, w którym eksponowane są zabytki greckiej sztuki sakralnej oraz dary przekazywane przez wiernych, zgromadzone przez cały okres istnienia parafii Patriarchatu Konstantynopolitańskiego w Londynie. W muzeum znajduje się również kamień węgielny położony pod budowę świątyni.

Elfin Oak
Elfin Oak

Elfin Oak (pol. Dąb Elfów) – pień 900-letniego dębu znajdującego się w Kensington Gardens w Londynie, wyrzeźbiony i pomalowany tak, aby wyglądał tak, jakby w jego korze żyły elfy, gnomy, wróżki i małe zwierzęta. Kłoda, podarowana przez Lady Fortescue, pierwotnie pochodziła z Richmond Park i została przeniesiona do Kensington Gardens w 1928 roku jako część planu modernizacji w Londynie George'a Lansbury'ego. W ciągu następnych dwóch lat ilustrator Ivor Innes wyrzeźbił w nim 74 postacie „Małych Ludzi”. Należą do nich m.in. wiedźma Wookey, z trzema słoikami: zdrowia, bogactwa i szczęścia, gnom Huckleberry, niosący torbę jagód po schodach na bankiet w Bark Hall oraz Elfy Grumples i Groodles, budzone przez Brownie, Dinkie, Rumplelocks i Hereandthere, które kradną jajka z wroniego gniazda. Innes zilustrował także książkę dla dzieci z 1930 roku napisaną przez jego żonę Elsie Innes i opartą na Elfin Oak. Elsie napisała w niej: Na wewnętrznej okładce albumu Pink Floyd Ummagumma z 1969 roku znajduje się zdjęcie Davida Gilmoura przed Elfin Oak. Komik Spike Milligan przez całe życie był fanem tego drzewa i w 1996 roku poprowadził udaną kampanię mającą na celu odrestaurowanie go. Uczniowie z Byam Shaw School of Art odrestaurowali drzewo w 1996 roku pod opieką konserwatora zabytków Marcusa Richardsa. Richards był odpowiedzialny za renowację i konserwację dębu Elfin do dnia dzisiejszego. W grudniu 1997 minister dziedzictwa Tony Banks dodał obiekt do listy zabytków II klasy.