Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu

Alfa – kompleks pięciu 12-kondygnacyjnych wysokościowców, wybudowanych w latach 1965–1972 w Poznaniu, przy ul. Święty Marcin 40–72 (wówczas Czerwonej Armii), w centrum miasta.

Ulica Kazimierza Kantaka (dawniej: Bismarcka) – krótka ulica w centrum Poznania (na osi północ-południe), stanowiąca łącznik handlowo-usługowy pomiędzy głównymi arteriami tego rejonu: Świętym Marcinem i ul. 27 Grudnia. Ulica została wytyczona, jako jeden z nielicznych wyjątków od planu zagospodarowania tych terenów, nakreślonego przez Dawida Gilly'ego w końcu XVIII wieku. W połowie XIX wieku szukano tutaj nowych terenów pod budownictwo, co było przyczyną powstania traktu. Nazwę Bismarcka nadano ulicy po 1870 na fali euforii po zwycięstwie nad Francją. Była to pierwsza w Poznaniu nazwa osobowa nie pochodząca od głowy koronowanej i nadana za życia patrona. Przy ulicy znajdują się różnego rodzaju placówki handlowe i gastronomiczne. W przeszłości funkcjonowała tutaj jedna z najpopularniejszych w mieście piwiarni – Bismarck-Tunnel (pod numerami 2/4). Południowy skraj ulicy przechodzi prześwitem pod modernistycznymi budynkami Domów Towarowych Alfa. Na północnym skraju zrealizowano także modernistyczny budynek delikatesów Kasia. Przy wschodniej pierzei stoją okazałe kamienice, nawiązujące do architektury pałacowej: ul. Kantaka 2: powstała na terenie wykupionym przez Posener Bau Bank, budujący rezydencje dla zamożnej klienteli. Charakteryzuje się monumentalną fasadą, zaakcentowaną wydatnym portykiem. Zaprojektowana przez Franza Negendanka i zbudowana w latach 1872-1874. Według Marcina Libickiego obiekt nawiązuje formalnie do kamienic wiedeńskiego ringu i budynków publicznych Paryża. Podobne realizacje powstawały w Berlinie dopiero w latach 80. XIX wieku, a zatem prawie 10 lat później, ul. Kantaka 4: pochodzi z lat 70. XIX wieku i utrzymana jest w stylu klasycystycznym. Posiada monumentalną kolumnadę, zwieńczoną trójkątnym frontonem. Mieści m.in. Instytut im. Oskara Kolberga. W kamienicy pod numerem 8/9 (wówczas cukiernia Michała Michalskiego) odbył się pierwszy w Poznaniu publiczny pokaz filmowy (1896). Wyświetlono m.in. film ukazujący wizytę cara Mikołaja II w Paryżu na projektorze Tomasza Edisona. W budynku pod numerem 10 otwarto 30 czerwca 1945 jedną z pierwszych w mieście księgarni po zakończeniu wojny. Jej właścicielem był Karol Wilak. Pod numerem 5 działała natomiast od 1 września tego samego roku reprezentacyjna kawiarnia Cristal należąca do mistrza cukierniczego Stanisława Kędziory.

Telewizory – modernistyczny budynek mieszkalno-usługowy zlokalizowany w centrum Poznania, przy ul. Święty Marcin 51-57.

Ulica Święty Marcin – ulica w centrum Poznania, w obrębie osiedla samorządowego Stare Miasto.

Wielkopolska Wyższa Szkoła Turystyki i Zarządzania w Poznaniu – nieistniejąca uczelnia niepubliczna z siedzibą w Poznaniu, utworzona w 2003 roku. Powstała na bazie szkoły policealnej pod nazwą Prywatny College Zawodowy. Z dniem 1 października 2013 roku została włączona w struktury Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu. Rektorem uczelni był prof. dr hab. Jan Jeszka.

Budynek Domar – obiekt handlowo-biurowy zlokalizowany w Poznaniu przy ul. 27 Grudnia 17/19, w ścisłym centrum miasta. Wraz z Okrąglakiem, delikatesami Kasia i Domem Książki tworzy modernistyczną oprawę skrzyżowania ulic Gwarnej, Mielżyńskiego, 27 Grudnia i okolic. Był jednym z pierwszych gmachów łamiących dyktat socrealizmu w mieście (prym wiódł tu budynek Marago).

Cmentarz żydowski w Poznaniu – kilkukrotnie zmieniał swą lokalizację. Najmłodszy z nich powstał w XIX wieku przy ul. Głogowskiej na Łazarzu.

Województwo poznańskie – dawna jednostka podziału administracyjnego Polski najwyższego szczebla, której stolicą był Poznań, formalnie przywrócona 22 sierpnia 1944. Faktycznie jednostka została zorganizowana po przejściu linii frontu. 25 września 1945 została powiększona o część Ziem Odzyskanych. Województwo kilkakrotnie zmieniało swoje granice. W latach 1946–1950 było największym województwem Polski. W związku z reformą administracyjną w 1975 województwo zostało zlikwidowane a jego teren został podzielony w większości pomiędzy tzw. małe województwo poznańskie, województwo kaliskie, województwo konińskie, województwo leszczyńskie i województwo pilskie (część zachodnich gmin weszła natomiast w skład województw: gorzowskiego i zielonogórskiego). Obecnie w większości teren województwa należy do województwa wielkopolskiego.

Ulica Stanisława Taczaka – ulica w centrum Poznania (Osiedle Stare Miasto), równoległa do ulicy Święty Marcin (po stronie południowej), zlokalizowana pomiędzy ul. Kościuszki a Ratajczaka.

Ewangeliczny Kościół Reformowany w Poznaniu – zbór reformowany, działający w Poznaniu. Pastorem kościoła jest Andrzej Polaszek.

Browar Louisa Friese przy ul. Garncarskiej w Poznaniu – browar działający w latach 1874–1905, usytuowany przy ul. Garncarskiej na obszarze centrum Poznania.

Ulica Gwarna (dawniej: Młyńska, Górna Młyńska, Cesarzowej Wiktorii, Bronisława Pierackiego, Seweryna Mielżyńskiego oraz Alfreda Lampego) – ulica w centrum Poznania (na osi północ-południe), stanowiąca łącznik handlowo-usługowy pomiędzy głównymi arteriami tego rejonu: Świętym Marcinem i ul. 27 Grudnia. Powstała w połowie XIX wieku. Nazwę wywodzi od swojego ruchliwego, gwarnego charakteru. Jest jednym z najczęściej zmieniających nazwę poznańskich traktów.