Most Dworcowy w Poznaniu

Ulica Składowa w Poznaniu – ulica w Poznaniu, zlokalizowana w centrum miasta, na południe od Dzielnicy Cesarskiej. Znajduje się pomiędzy aleją Niepodległości na wschodzie, a Wolnymi Torami na południu. Ulicę wytyczono w początkach XX wieku, po zniwelowaniu umocnień zlikwidowanej Twierdzy Poznań. Prowadziła z centrum miasta w kierunku magazynów i składów na terenie towarowej części stacji Poznań Główny. Z czasem została zabudowana dalszymi magazynami, a w sąsiedztwie Parku Karola Marcinkowskiego także kamienicami. Wzdłuż ulicy prowadziła bocznica kolejowa, która łączyła od lat 60. XIX wieku dworzec główny z magazynami artyleryjskimi w obrębie umocnień twierdzy. Przy ulicy Składowej znajdują się niektóre zabudowania Uniwersytetu Ekonomicznego oraz siedziba spółki Koleje Wielkopolskie. Ulica przebiega pod Mostem Dworcowym, gdzie ociera się o tyły biurowca Delta i stanowi jedną z dróg dojazdowych do dworca autobusowego zlokalizowanego w Zintegrowanym Centrum Komunikacyjnym. Przy ulicy zlokalizowane są zabytkowe kamienice - pod numerami: 4, 8, 11, 12 i 16, pochodzące z końca XIX i pierwszej ćwierci XX wieku. Dawniej część ulicy Składowej stanowiła ulica ekonomisty Edwarda Taylora – twórcy poznańskiej szkoły ekonomicznej. Odcinek ten, przylegający do budynku rektoratu Uniwersytetu Ekonomicznego, przemianowano na wniosek władz uczelni.

Avenida Poznań (pierwotna nazwa Poznań City Center) – centrum handlowe przy dworcu kolejowym i autobusowym w Poznaniu. Główne wejście do galerii znajduje się od strony ronda Szczęśliwej Podróży.

Dworzec Letni w Poznaniu (pierwotna nazwa niem. Kaiserbahnhof, pol. Dworzec Cesarski) – zabytkowy obiekt w Poznaniu, wybudowany pierwotnie w 1902, w obecnym kształcie w 1913. Prywatny luksusowy dworzec kolejowy wzniesiony specjalnie dla cesarza Wilhelma II z myślą o wizytach w Poznaniu niemieckiej rodziny panującej. Powstanie dworca cesarskiego w Poznaniu związane było z przekształcaniem go w miasto-rezydencję niemieckiej głowy państwa i podniesieniem miasta do rangi jednej ze stolic cesarskich Rzeszy. Stanowi jeden z budynków stacji Poznań Główny, a peron do niego przynależący oznaczony jest obecnie jako 9 (wcześniej 4b).

Poznań Główny – dworzec kolejowy w Polsce sklasyfikowany przez PKP w kategorii Premium. Położony w centrum Poznania, przy ul. Dworcowej, na terenie pomiędzy ulicami: Zachodnią, Głogowską, Mostem Dworcowym, Przemysłową i Spichrzową (dawniej również ul. Składową na terenie tzw. Wolnych Torów).

Pomnik pomocy Węgrom – pomnik zlokalizowany w Poznaniu, na terenie Zintegrowanego Centrum Komunikacyjnego, przy wejściu do budynku dworca Poznań Główny i galerii Poznań City Center. Obiekt odsłonięto 23 października 2013. Fundatorem była węgierska firma TriGranit, budująca poznańskie Zintegrowane Centrum Komunikacyjne. Autorem granitowo-szklanej steli był Roman Kosmala z Poznania. Pomnik powstał jako dar wdzięczności od Węgrów za pomoc udzieloną w roku 1956, podczas trwania powstania węgierskiego. Z Polski, w tym zwłaszcza z Poznania, dotarła wówczas do mieszkańców Budapesztu znacząca pomoc materialna. W odsłonięciu monumentu udział wzięli: János Tischler – dyrektor Węgierskiego Instytutu Kultury, Ryszard Grobelny – prezydent Poznania, Ákos Engelmayer – b. ambasador Węgier w Polsce i uczestnik powstania węgierskiego, Ivan Gyurcsik – ambasador węgierski w Polsce, Sándor Demján – prezes TriGranitu, a także reprezentacja kibiców Lecha Poznań.

Dworzec autobusowy Poznań Główny w Poznaniu – dworzec autobusowy położony na terenie Zintegrowanego Centrum Komunikacyjnego Poznań Główny.

Wejście Wschodnie – pawilon w formie westybulu, zlokalizowany we wschodniej części MTP w Poznaniu, na osi Mostu Dworcowego. Stanowi główne wejście na poznańskie tereny targowe.

Delta – postmodernistyczny biurowiec znajdujący się w Poznaniu u zbiegu ulic Stanisława Matyi i Towarowej, w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Marcinkowkiego. Zaprojektowany został przez Ewę Pruszewicz-Sipińską i Stanisława Sipińskiego, jako uzupełnienie reprezentacyjnej zabudowy Ringu Stübbena. Wysokość obiektu wynosi 43,5 m. Posiada 12 kondygnacji (10 pięter oraz 2 kondygnacje podziemne). Oddany do użytku w 2004 roku, stanowi dominantę architektoniczną wschodniej strony Mostu Dworcowego. Wzniesiony na rzadko spotykanym rzucie trójkąta, składa się z dwóch zasadniczych części. Strefa wejściowa nawiązuje do monumentalnych form Ringu, np. portyku Uniwersytetu Ekonomicznego. Elewacje pokryte piaskowcem, a portyk czerwonym granitem. Wewnątrz, w holu wejściowym, znajduje się statua z popiersiem Hipolita Cegielskiego.

Pawilon brytyjski (po oddaniu do użytku: Pawilon nr 5, obecnie zasadnicza część Pawilonu nr 3) – hala wystawiennicza Międzynarodowych Targów Poznańskich zlokalizowana przy Placu Świętego Marka, od strony ul. Roosevelta i głównego wejścia na tereny targowe. Sąsiaduje z Halą Reprezentacyjną. Hala powstała w początku lat 70. XX wieku, w okresie stagnacji budowlanej Targów, kiedy to rozważano możliwość przeniesienia ich poza tereny centrum miasta. Obiekt zrealizowano we współpracy z brytyjskim rządem, który zażądał jednak, by hala znajdowała się w miejscu reprezentacyjnym, przy centralnym placu targowym. W celu budowy pawilonu wyburzono istniejące tu wcześniej mniejsze obiekty wystawiennicze. Pawilon brytyjski (o stalowej konstrukcji) był w momencie oddania do użytku jedną z największych budowli ekspozycyjnych na MTP. Do jego reprezentacyjnego położenia zupełnie nie przystawała jednak architektura - banalna, uproszczona blaszana bryła, wykonana z miernej jakości materiałów i z brakiem zachowania stosownych proporcji. Obecnie hala została włączona w pawilon nr 3, a elewacja od strony ul. Roosevelta stanowi nośnik dla wielkoformatowych reklam od strony dworca głównego. W parterze znajduje się ogólnodostępna restauracja.

Hala Reprezentacyjna (Pawilon nr 3A) - hala wystawiennicza Międzynarodowych Targów Poznańskich zlokalizowana przy ul. Bukowskiej róg Roosevelta, przy wewnętrznym Placu św. Marka.

Wschodnioniemiecka Wystawa Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa 1911 w Poznaniu (niem. Ostdeutsche Ausstellung für Industrie, Gewerbe und Landwirtschaft Posen) – wystawa odbywająca się od 15 maja do 30 września 1911 roku w Poznaniu. Założeniem wystawy było pokazanie osiągnięć gospodarczych, społecznych i kulturalnych Niemców na terenie Wielkopolski, Pomorza, Śląska i Prus Wschodnich. Wystawa Wschodnioniemiecka była pierwszą organizowaną w Poznaniu wielką imprezą wystawienniczą. Nie miała charakteru ściśle targowego – jej zadaniem była prezentacja potencjału i możliwości niemieckich na terenach wschodnich Prus. Pomysłodawcą imprezy i jej honorowym patronem był cesarz Wilhelm II. Jego syn, następca tronu, Fryderyk Wilhelm, był przewodniczącym komitetu honorowego. Dzięki dużym funduszom zapewnionym przez cesarza, wystawa miała bardzo reprezentacyjny charakter i urządzono ją z wielkim rozmachem. Zgromadzono ponad tysiąc wystawców z różnych regionów, przede wszystkim ze Śląska. Wystawę otwarł uroczyście Fryderyk Wilhelm 15 maja 1911 roku, na placu pod zbudowaną na tę okazję Wieżą Górnośląską (architekt: Hans Poelzig), którą barwnie iluminowano. Oprócz tego przygotowano wiele pawilonów tematycznych i innych atrakcji, np.: makietę Starego Miasta w Poznaniu (Alt Posen), wystawę myśliwską ze strzelnicą konkursową i imitacją lasu, wioskę murzyńską (Negerdorf) z chatami, sklepem, stanowiskami rzemieślników i meczetem, propagującą niemieckie zdobycze w Afryce, w której na stałe mieszkało około 60 Murzynów, wzorcową wioskę osadniczą (Kleinsiedlungsdorf) przewidzianą dla zasiedlających tereny wschodnie kolonistów (z placem, domami i świątynią). Częścią składową wystawy była Wystawa Ogrodnicza zlokalizowana w Ogrodzie Botanicznym (obecnym Parku Wilsona). Ekspozycje miały tutaj najlepsze zakłady ogrodnicze. Wystawie Ogrodniczej towarzyszyła Wystawa Sztuki Cmentarnej, na którą zakład Gmurowskiego z Poznania wykonał dużych rozmiarów krzyż oraz obelisk, wkomponowane w zieleń ozdobną. Po wystawie pozostawiono m.in. Halę Betonową Śląskiego Towarzystwa Budowli Betonowych (Betonhaus), która mieściła także restaurację wystawową (potem przebudowana na salę gimnastyczną), okrągły pawilon muzyczny z kopulastym dachem, a także Forstpavillon z bierwion z wysokim dachem i wieżą, mieszczący ekspozycję leśnictwa państwowego. Z wystawy do dziś zachowały się w całości dwa obiekty: kościółek norweski (obecnie zlokalizowany na Krzesinach) i pawilon winiarni (obecnie restauracja Meridian w Parku Sołackim). Z okazji wystawy ukazywały się przewodniki po niej, druki ulotne, albumy, pocztówki.

Centrum Targowe (pawilon nr 100) - jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków MTP w Poznaniu, będący elementem ciągu obiektów górujących nad dworcem głównym i zamykających perspektywę Targów od strony Mostu Dworcowego. Centrum Targowe zostało zbudowane w latach 1971-1972, a jego projektantem był Henryk Jarosz. Obiekt w kształcie kostki ma sześć kondygnacji i po raz pierwszy w Poznaniu zastosowano w nim aluminiową ścianę kurtynową. Wykończenie budynku wykonane było wyjątkowo starannie i z użyciem luksusowych, na warunki PRL, materiałów: marmuru i drewna egzotycznego. Wewnątrz zlokalizowano biura targowe, centrum prasowe, sale konferencyjne, Polską Izbę Handlu Zagranicznego i agendy Ministerstwa Handlu Zagranicznego. Według Piotra Marciniaka, znawcy architektury współczesnej, Centrum nawiązywało formą do biurowca firmy Jaspersen i Syn w Kopenhadze, autorstwa Arne Jacobsena. Samo z kolei mogło zainspirować twórców budynku biurowego na dworcu autobusowym Warszawa Zachodnia (Zygmunt Kłopocki) i rektoratu UMK w Toruniu (Ryszard Karłowicz i współpracownicy). Obecnie planowana jest całkowita przebudowa otoczenia Centrum Targowego i rewitalizacja budynku, z dostosowaniem do formy sąsiedniego nowego Wejścia Wschodniego (2003). W sali konferencyjnej Centrum Targowego Lech Wałęsa wypowiedział po raz pierwszy kwestię: Polska będzie drugą Japonią (1981).