place

Kościół Boskiego Zbawiciela w Krakowie

Architektura postmodernizmu w województwie małopolskimBudynki w Polsce oddane do użytku w 1976Kościoły i klasztory salwatorianów w PolsceKościoły rzymskokatolickie w KrakowieŚwiątynie pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela
20250507 173214 Church of God Salvator in Kraków 02
20250507 173214 Church of God Salvator in Kraków 02

Kościół Boskiego Zbawiciela – kościół rzymskokatolicki salwatorianów zaprojektowany w stylu postmodernistycznym. Znajduje się na krakowskim Zakrzówku przy ulicy św. Jacka 16. Kościół został wybudowany w latach 1971-1976 według projektu architekta Janusza Gawora.

Fragment artykułu z Wikipedii Kościół Boskiego Zbawiciela w Krakowie (Licencja: CC BY-SA 3.0, Autorzy, Obrazy).

Kościół Boskiego Zbawiciela w Krakowie
Świętego Jacka, Kraków

Współrzędne geograficzne (GPS) Adres Linki zewnętrzne Pobliskie miejsca
placePokaż na mapie

Wikipedia: Kościół Boskiego Zbawiciela w KrakowieCzytaj dalej na Wikipedii

Współrzędne geograficzne (GPS)

Szerokość geograficzna Długość geograficzna
N 50.039306 ° E 19.9205 °
placePokaż na mapie

Adres

Kościół pw. Boskiego Zbawiciela

Świętego Jacka 16
30-362 Kraków (Dębniki)
województwo małopolskie, Polska
mapOtwórz w Mapach Google

linkWikiData (Q11744922)
linkOpenStreetMap (233371569)

20250507 173214 Church of God Salvator in Kraków 02
20250507 173214 Church of God Salvator in Kraków 02
Podziel się doświadczeniem

Pobliskie miejsca

Zakrzówek (użytek ekologiczny)
Zakrzówek (użytek ekologiczny)

Zakrzówek – użytek ekologiczny w południowo-zachodniej części Krakowa, w dzielnicy VIII Dębniki, położony między ulicami Wyłom i św. Jacka. Zlokalizowany jest w sąsiedztwie nieczynnego kamieniołomu Zakrzówek (obecnie zalew Zakrzówek wchodzący w skład otwartego w 2023 roku parku Zakrzówek), który mieści się po drugiej, zachodniej, stronie ul. Wyłom. Został utworzony uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 26 września 2018 roku. Położony jest na wschodnim krańcu Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Użytek ekologiczny „Zakrzówek” został powołany w celu ochrony miejsc mających znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej, a mianowicie siedlisk przyrodniczych oraz stanowisk rzadkich lub chronionych gatunków roślin i zwierząt, ich ostoi oraz miejsc rozmnażania lub miejsc sezonowego przebywania. W tym użytku ekologicznym ochrona ta dotyczy następujących gatunków zwierząt: modraszek telejus (Phengaris teleius), modraszek nausitous (Phengaris nausithous), kumak nizinny (Bombina bombina), traszka grzebieniasta (Triturus cristatus), traszka zwyczajna (Lissotriton vulgaris), ropucha szara (Bufo bufo), gniewosz plamisty (Coronella austriaca) oraz jaszczurka zwinka (Lacerta agilis). Ustanowienie użytku ekologicznego było efektem protestów części mieszkańców Krakowa, którzy nie zgadzali się z planami zabudowy tego terenu przez dewelopera. Najbardziej rozpoznawalną inicjatywą była zorganizowana wiosną 2011 roku akcja społeczno-artystyczna „Modraszek Kolektyw”, którego inicjatorkami były artystki Monika Drożyńska, Cecylia Malik, Justyna Koeke i Karolina Kłos. Jej symbolem były błękitne skrzydła motyla modraszka.

Sadystówka
Sadystówka

Sadystówka – mur skalny w północno-wschodniej części Krzemionek Zakrzowskich (Zakrzówka) w Dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie. Uprawiana jest na nim wspinaczka skalna. Sadystówka znajduje się na terenie uroczyska Skałki Twardowskiego będącego jednym z terenów rekreacyjnych Krakowa. Jest dobrze znana krakowskim wspinaczom, brak jej jednak w przewodnikach wspinaczkowych, nie jest zaznaczana na mapach, bardzo też mało o niej informacji w internecie. Sadystówka to skalny mur będący pozostałością dawnego kamieniołomu wapienia Kapelanka. Jego wysokość nie przekracza 5 m, ale ma długość 80 m. Jest idealnie pionowy, w niektórych miejscach nieco przewieszony. W środkowej części wykuto w nim niewielką komorę zamykaną drzwiami. Na Sadystówce wspinano się już od około 100 lat. W 1910 roku na Zakrzówku przeprowadzili ćwiczenia wspinaczkowe dla taterników Mieczysław Świerz i Kazimierz Piotrowski, później wspinali się tutaj wspinacze krakowscy. Tak długotrwałe uprawianie wspinaczki spowodowało, że wszystkie uchwyty są bardzo wyślizgane. Na Sadystówce jest tylko jedna droga wspinaczkowa – ale długa, jest to bowiem droga nie w górę, lecz w poprzek, trawersująca całą długość muru. Wyceniono ją na VI.3 w skali polskiej. Zaletą Sadystówki jest to, że można się na niej wspinać również w zimie, przy ujemnej temperaturze, jeśli tylko słońce świeci na mur. Dawniej, gdy nie było sztucznych ścian wspinaczkowych niektórzy wspinacze trenowali na niej przez cały rok, dzięki czemu na wiosnę nie tracili formy. Matematyk Tomek Opozda przechodził Sadystówkę dziesięć razy non-stop. Na Sadystówce chwyty błyszczą jak dopiero co wypucowana łazienkowa glazura i może być uznana za krakowski wzorzec wyślizgania, nadal jednak jest obiektem wspinaczki. W jej sąsiedztwie jest kilka innych ścian wspinaczkowych o pionowych ścianach: Baba Jaga, Ciąża, Freney, Problemówka, Szara Ścianka. Wysokość niektórych przekracza 30 m.